Dlaczego poddajemy nasze grzejniki łazienkowe „próbom tortur parowymi”? Bądźmy szczerzy: łazienki stanowią prawdziwy koszmar dla urządzeń elektronicznych. Tam panuje gęsta para, nagłe zmiany temperatury, a para wodna dostaje się do najmniejszych szczelin. To idealne warunki do powstania zwarcia. Jeśli uszczelka w rurce kwarcowej przecieka lub elementy przewodzące wpuszczają trochę wilgoci, to lampa jest zniszczona. Nie chcemy po prostu mieć nadziei, że będzie funkcjonować. Dlatego poddajemy nasze grzejniki próbom starzenia spowodowanego wilgocią i wysoką temperaturą. W istocie próbujemy je zniszczyć, aby to nie musiało zrobić ktoś inny. Walka z wilgocią Para wodna jest bezgłośnym zabójcą elementów wysokonapięciowych. W prawdziwej łazience wilgoć znajduje najmniejsze szczeliny w obudowie i przedostaje się do środka. Gdy już tam jest, zaczyna niszczyć punkty kontaktowe. Aby temu zapobiec, umieszczamy każdą partię grzejników w komorach wilgotnościowych, które w ciągu kilku dni symulują lata korzystania z pryszniców parowych. Szukamy jakichkolwiek oznak rdzy na elektrodach lub „mglistego” wyglądu reflektora. Jeśli powłoka lustrzana stanie się mętna, stracimy efekt grzania. A nikt nie chce grzejnika, który ledwo oddaje ciepło. Radzenie sobie z naprężeniami Pomyślcie o sposobie działania tych lamp. Włączają się, robią się bardzo gorące, a potem wyłączają się. Rura kwarcowa się rozszerza i kurczy, ale metalowa obudowa wokół niej nie zmienia się tak bardzo. To ciągłe naprężenie powoduje dużo stresu. Dzięki temu testom upewniamy się, że szkło nie pęknie pod wpływem połączenia ciepła i wilgoci. Znalezienie odpowiedniej równowagi Tu pojawia się trudność: jeśli uszczelkę zrobimy zbyt szczelną, by uniemożliwić dostęp wody, możemy utknąć gazów wewnątrz, co doprowadzi do szybszego zniszczenia żarówki. To trochę jak walka na przeciążenie. Spędzamy wiele czasu na dostosowywaniu stopnia uszczelnienia – tyle, by chronić przed parą, ale nie tak dużo, by zniszczyć próżnię wewnątrz rurki. Nie powinniście się martwić o to, że grzejnik przestanie działać już przy pierwszym uderzeniu zimy. Testujemy je aż do chwili, gdy naprawdę przestaną funkcjonować, bo tylko wtedy możemy dowiedzieć się, jaka jest ich granica wytrzymałości. Jeśli jakaś partia nie przejdzie naszych testów, zostaje w fabryce. Proste.